Archive for October, 2009


The Indian Menace

October 22, 2009

First they came for the communists, and I did not speak out—because I was not a communist;
Then they came for the socialists, and I did not speak out—because I was not a socialist;
Then they came for the trade unionists, and I did not speak out—because I was not a trade unionist;
Then they came for the Jews, and I did not speak out—because I was not a Jew;
Then they came for me—and there was no one left to speak out for me.
– Martin Niemöller

News is abuzz in the mainstream media for the past few days regarding the Maoist ‘violence’ in certain parts of the country. Normally these places would never even get a mention in the mainstream media and some are even astounded to know that there is some kind of instability in their own country which they thought to be very peaceful and prosperous. ‘Mindless violence’ is the name of the game in the media and by the politicians regarding this unrest or rebellion. The root causes of the hostility have been conveniently forgotten and the one and only focus is the ‘violence’ that is being perpetrated at the moment. To add fuel to the fire, the recent killing of a police officer has created a furore in the Indian media (Rahul Gandhi also empathized that his father was also killed for no ‘apparent’ reason). Not to be left behind, the self professed guardian angel of India Mr. Chidambaram has urged the Naxals to cease violence and join the democratic process and he is even perplexed as to why the Naxals would even resort to this kind of mindless violence. The public is given the notion that the very integrity and existence of India is at stake and this poses a grave hazard to the economic development of this nation which has seen consistent ‘growth’ in the past decade. The Naxal uprising is not something which has started recently as the government potrays it be. To understand the nature of the problem and the reasons behind why the government is crying foul now,one has to understand the origin or the evolution of the problem.

In 1967, a village named Naxalbari in West Bengal gave rise to a Left-Wing insurrection against the local landlords and the government who always sided with the landlords. Since then it has spread to various parts of the country and has grown to such an extent that the Indian state feels that its authority is being undermined. According to the government, the Naxals or Maoists have a strong presence in the states of Andhra Pradesh, Orrisa, Chattisgarh, Jharkand, West Bengal, Bihar and a considerable presence in the states of Maharastra, Madhya Pradesh and Uttar Pradesh. The regions which have seen a sharp in Naxalism are among the most impoverished or rather regions which have hardly seen any kind of economic activity in the past sixty years. The people living in these regions are predominantly adivasis (indigenous) who for centuries have lived in these areas and have maintained a sustainable ecosystem until now. The government began encroaching tribal lands for the purpose of logging and when the private operators stepped in, the total ecosystem took a beating. The adivasis, whose lives depended on these forests were totally thrown out of gear. These people with very modest means resisted through peaceful means but the state machinery brutally clamped it down. The government spared no means to see that the resistance is nipped off without a trace. When all forms of peaceful resistance proved futile the adivasis had to resort to an alternate form of resistance and that’s when they looked up to the ideology of Mao Zedong who himself waged a guerrilla warfare against class oppression. The Naxals or Maoists began organizing themselves and slowly armed themselves together with assimilating all splinter groups. The Naxals that we see today are not only armed but have found immense support among the local people which is the prime reason why they can hold off the might of the state machinery.

The ulterior motive of the government is to get rid off these people to acquire these lands so they can sell it to steel and aluminum companies. Vast amounts of ore deposits have been found in these areas and since then the corporate thieves have been lobbying the Indian government to turn over the land to them. The government’s commitment to safeguard the interests of the Tatas, Jindals, Mittals and other scoundrels are far more important than the lives and livelihoods of millions of people. The mainstream media on its part is trying to project this issue as an obstacle to development as they are part of the coterie. Suddenly the government wants the Naxals to abjure ‘violence’ but do not give any assurance on their part as to what they would do to address the issue which gave rise to this ‘violence’ in the first place. The other ludicrous thing is that,Chidambaram and his hideous acolytes want the Naxals to join the electoral process. Chidambaram who himself won the recent elections fraudulently gives this sham called elections a clean chit. These hoodlums do not want or would not want to understand that the Naxals don’t even accept this system in place and want to change it for good. There lies the evil design of the government which does not even want to accept the nature of the problem. If the government of India goes ahead with its military strategy then it would be nothing short of genocide of innocent people.

Buoyed by the recent success in Sri Lanka where thousands were slaughtered mercilessly with the tacit approval of the International Community, the government of India is planning to spare no means to quell this resistance. LPG, the acronym for the rather acrimonious Liberalization, Privatization and Globalization is once again unleashing its evil claws under the pretext of growth but hidden behind this grand façade is a sinister motive to exploit and expunge anything in its path. A kind of colonial invasion has been going on in this country since the last decade which was rather covert but now they have become blatant. The government machinery has become its tools and the patriotic citizens are the stooges who empower the government. It is in the hands of the government and the patriotic citizens who believe in the current system to stop this ‘violence’.They are the real perpetrators and should they choose to pass the buck, then this ‘violence’ can never be put to rest and it would surely spread to each and every part of the country even spilling on into the comfort couches of our living rooms.


கானல் நீர்

October 9, 2009

“அம்மா காபி”, என்று தனக்கே உரிய தோரணையில் சுமித்ரா முறையிட, சற்றே நிலை தடுமாறிய மீனா, சமையலறையிலிருந்து படுக்கை அறைக்கு விரைந்தாள்.
“நேத்து போதை உனக்கு தலைக்கு மேல ஏறிடுச்சு; இங்கயே தூங்கட்டும்னு நான்தான்…”, என சுமித்ராவின் ‘நான் எங்கே இருக்கேன்’ என்ற குழப்பத்திற்கு விடையளித்தாள் மீனா.
“போச்சுடா பொண்ண காணோம்னு மேலும் கீழும் குதிப்பாளே விசாலாட்சி”, என்று கூறிக்கொண்டே வாசலுக்கு விரைந்தாள் சுமித்ரா.
“சாப்பிட்டு போலாமே.. நான் வேணும்னா…”, என்ற மீனாவின் வாரத்தைகள் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கானது.

9:00 மணிக்கு முதல் வகுப்பு என்று தெரிந்திருந்தும் ஆடி அசைந்து 11:00 மணிக்கு வகுப்பினுள் நுழைந்தாள் சுமித்ரா.
“என்னடி திருமதி. பழனிசாமி class தான…எங்க ஆள காணோம்”, என நக்கலாய் சுமித்ரா விசாரிக்க,
“அவ புருஷன் துபாய்ல இருந்து வரானாம்…வரவேற்க போய் இருக்கா; செரி நீ சொல்லு, நேத்து செம மப்பு போல…உங்க அம்மாவ காலைல கோயில்ல பாத்தேன்…பொண்ண கொஞ்சம் திருத்துங்கன்னு சொல்லி இருக்கணும்”, என சுமித்ராவை கிண்டல் செய்தாள் நந்தினி.
“அம்மா தாயே அதெல்லாம் எதுவும் செஞ்சுடாதே; ஊருல இருக்கற மாமா, சித்தப்பா எல்லாரையும் கூப்பிட்டு ஒப்பாரி வைக்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க.
‘பெண் விடுதலை’ பத்தி பேசினா…என்னிக்கு வெளியாகுது, யாரு நடிச்சிருக்காங்கன்னு கேக்கறாங்க.
இந்த society என்னிக்கு ஒரு பொண்ணும் தண்ணி அடிக்கலாம், பசங்கள மாதிரி துணி போடலாம், வேலைக்கு போறது, கார் ஓட்டறது எதுவானாலும் ஒரு ஆணுக்கு குறைஞ்சவ இல்லேன்னு உணருதோ… அன்னிக்கித்தான் பெண் விடுதலை சாத்தியமாகும்”, என உணர்ச்சி ததும்ப தன் ‘பரிதாப நிலை’யை விளக்கினாள் சுமித்ரா.
“நீ இப்படியே பேசு…ஒரு நாள் பாருங்கடி…இவ ‘மகளிர் முன்னேற்ற கழகம்’ ஒன்னு ஆரம்பிச்சு ‘பீர் பாட்டில்’ சின்னத்துக்கு வாக்களிக்க சொல்ல போறா”, என கேலி செய்தாள் கலா.
“என்ன தப்புன்னு கேக்கறேன்… கொஞ்சம் modern ஆ துணிபோட்டா, முடிய வெட்டினா உருப்படாதுன்னு ஏசறாங்க; வண்டி ஓட்டினா ‘தெனாவட்டு புடிச்ச கழுதை’னு ஒரு பட்டம். இவங்களோட இந்த கண்ணோட்டம் change ஆற வரைக்கும்… நாம அடிமைகளாவே இருப்போம்”, என தன் தரப்பு வாதத்தை முன் வைத்தாள் சுமித்ரா;
“என் செல்வ செழிப்பை ஊருக்கு தெரியப்படுத்தும் போது நீ குறுக்கிட்டால்…என்னை அடிமை படுத்துகிறாய்; உன் வேலையை கவனி”, என்ற தன் சுயநல கருத்திருக்கு சில பல உதாரணங்களினால் சாயம் பூசி வெளிப்படுத்தினாள்.
“உன் கட்சி வெற்றி பெற எங்கள் நல் வாழ்த்துக்கள்; எனக்கு பசி உயிர் போகுது; யார் வரீங்க canteen க்கு”, என கலா கூற…கலைந்தது பொதுக்கூட்டம்.

6 வருடங்களுக்கு பிறகு
“எவ்வளவு ஆச்சு”, என credit card ஐ நீட்டினாள் சுமித்ரா.
“நீங்க…சுமித்ரா தானே…கே.எம். கல்லூரில படிச்சீங்களா”, என யாரோ பின்னால் இருந்து வினவ, திரும்பினாள் சுமித்ரா.
“ஆமாம் நீங்கே…ஏய் கலா எப்படி இருக்கே. நீ எங்க இங்க. பெங்களூர்லே செட்டில் ஆயிட்டன்னு கேள்விப்பட்டேன்”, என பேச ஆள் கிடைத்த மகிழ்ச்சியை சரமாரியான கேள்விகளால் வெளிப்படுத்தினாள் சுமித்ரா.
“என் கணவருக்கு இடமாத்தம் ஆயிடுச்சு. அதுதான்; இங்க பெசன்ட் நகர்ல தான் இருக்கேன்”, என்றாள் கலா.
தோழிகளின் திருமணங்கள், குழந்தைகள், விவாகரத்துகள் அனைத்தையும் பேசி முடிப்பதற்குள் கடை மூடும் நேரமானது.
“வீட்டுக்கு வர…காபி சாபிட்டுக்கிட்டே பேசறோம்”, என அன்பு கட்டளையிட்டாள் சுமித்ரா.
“நீ மாறவே இல்லே டி…ஆனா ரொம்ப நேரம் இருக்க முடியாது”, என கலா கூற, இருவரும் வெளியில் நின்றிருந்த சுமித்ராவின் toyota car ஐ நோக்கி நடந்தனர்.
“காபி பிரமாதம் சுமி… உன் கணவர் எப்ப வருவாரு…ஒரு வணக்கம் போட்டுட்டு போகலாம்னா…”, என கலா கூறி முடிப்பதற்குள்,
“ஏன்டீ சுமி…எவ்வளவு தடவை இந்த ‘door mat’ அ தூசி தட்ட சொல்றேன்..ஒன்னு சொன்னா உடனே செய்ய உடம்பு வணங்கினாத்தானே. இன்னிக்கி திரும்பவும் தோசை வரட்டி மாதிரி இருந்தது..குழம்புல உப்பே சுத்தமா இல்ல. உன்ன என் தலைல கட்டின அந்த நடராசன சொல்லணும்”, என தன் வருகையையை அறிவித்தான் சேகர்.
“ஏய் சுமி…என்ன பதிலே..”, என பேசிக்கொண்டே வந்த சேகர், கலாவை பார்த்த உடன் அசடு வழிந்தான்; செய்கையினால் ஒரு hello சொன்னான்.
“இந்த சனி-ஞாயிறு பண்ணலாம்னு இருந்தேங்க”, என சேகருக்கு பதில் அளித்துவிட்டு, “கொஞ்ச நேரம் இரு கலா…வீட்ல பண்ணினேன்…சாப்பிட்டு பாரு”, என தோழியை கேசரியுடன் உபசரித்தாள் சுமித்ரா.
“கேக்கறேன்னு தப்பா நினைக்காதே, உன் கணவர் வீட்டு வேலைல help பண்ண மாட்டாரா”, என கலா கேட்டாள்.
“அத ஏன் கேக்கற…நிறைய தடவை சொல்லி பாத்துட்டேன்; office க்கு போயிட்டு வந்து, குழந்தை படிப்ப கவனிச்சு, வீட்டு வேலைய செஞ்சு முடிக்கறதுக்குள்ள… பதினொன்னு-பன்னிரண்டு மணி ஆயிடுது. கொஞ்சம் கோபமா பேசினா…divorce வாங்கிக்கோ, அம்மா வீட்டுக்கு போயிடுனு சொல்றாரு. என்ன பண்ண…வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படினு adjust பண்ண வேண்டியதுதான்; infact வேலைய கூட விட்டுடலாமானு பாக்கறேன்”, என அலுத்துக்கொண்டாள் சுமித்ரா.
“பெண் விடுதலை பத்தி…” என ஆரம்பிக்க நினைத்து “நமக்கேன் வம்பு”, என்று அமைதியாய் கேசரியில் முந்திரி வேட்டையை தொடர்ந்தாள் கலா.

“பெண்ணுக்கு உரிமை என்பது தனிநபர் உரிமையாக சுருக்கிப் பார்த்தால், பஃப்புக்கு செல்வது, மானாட மயிலாட அல்லது ஜோடி ஒன்று நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பது, பார்வையாளராகச் செல்வது, தனியாக ஸ்கூட்டரிலோ, காரிலோ ஓட்டிச் செல்வது, வேலைகளில் ஏற்றத்தாழ்வின்றி எல்லா வகை வேலைகளுக்கும் செல்வது… இப்படித்தான் பலரும் புரிந்து கொள்கின்றனர். ஆனால் இத்தகைய தனிநபர் உரிமைகளைப் பெற்றுள்ள பெண்கள் தமது மணவாழ்க்கையைச் சுயேச்சையாக முடிவெடுக்க முடியாது. அப்படி மீறி எடுத்தால் கொலைவெறியைச் சந்திக்க வேண்டும் எனும் போது இங்கே எது பெண்ணுரிமை? ஏது பெண்ணுரிமை?”
—-வினவு இணைய தளத்தில் ‘வாழத்துடிக்கும் பெண்ணினனம்! வாழ்க்கை மறுக்கும் சமூகம்!!’ என்ற இடுகையில் இடம்பெற்றுள்ள இவ்வரிகளின் தாக்கமே….கானல் நீர்!